Hepsi Bu

Bir toprakta doğup büyüdüğünüzü, her taşına, kokusuna, sesine alıştığınızı düşünün. O topraklar size aitken, bir gün ansızın her şey değişir; kökleriniz sökülür, bağlarınız kopar ve bir anda kendinizi yabancı hissedersiniz. Mustafa Suphi’nin hikâyesi de böyle başlar. Gurbetin acımasız akıntısına kapıldığında, ne kadar direnirse dirensin, ruhunun derinliklerinde bir sancı uyanır. Bildiği dünya artık yoktur; yerine gelen yenisiyle arasına mesafe girer, özlem bir yumak gibi sarar içini. Şiirle avunmaya çalışır önce, dizelerle kaybettiğini geri çağırmak ister. Ama şiir yetmez, hikâye yazmaya başlar. Bu anlatılar, gerçekten güzel midir? Belki tartışılır. Ancak gurbetin soğuk yüzüyle baş etmenin, kaybı anlamlandırmanın bir yoludur artık onlar. Suphi’nin yolculuğu, sadece bir coğrafyadan diğerine değil, kendi içindeki çatışmalarla da hesaplaşmadır. Bildiği her şey silinirken, geriye kalan yalnızca sorgulamadır.