Hepsi Alev

Selim İleri’nin kaleminden dökülen bu roman, zamanın derinliklerinden süzülüp gelen bir fısıltı gibi. İktidarın çetrefilli yollarında yürüyen, gücün ve acının sınırlarında dolaşan bir ses var burada; hem mağrur hem kırgın, hem hâkim hem mahkûm. İrene’nin boğuk nefesi, Bizans’ın gölgesinden bugüne uzanırken, isli güllerin kokusu, ipek şamarlara dönüşüyor adeta. Yüksek sanatın peşinde koşan, halkı küçümseyen, aşkı reddeden bir ruhun hikâyesi bu – ama o ruh, aynı zamanda kendi yalnızlığına da lanet ediyor. Soyluların saltanatı çökerken, iktidarın şehvetiyle sarhoş olanlar kadar, kırbaç darbelerinin acısında zevk arayanlar da bu satırlarda soluk alıyor. Selim İleri, kara bir zamana tutunmuş, sessiz çığlıklarla örülü bir anlatı sunuyor; acının dilsiz kaldığı, sözün ise her şeyi ele verdiği bir geçit. Kalbi sızlayanlar için yazılmış, ama o sızıyı hissetmekten kaçınamayanlar için.