Hennoz

İlker Karakaş’ın *Hennoz*’u, çağdaş öykücülüğümüzün alışılmış kalıplarını zorlayan, kendine has bir sesle yazılmış. Kitap, sokakta savrulan, içkiyle teselli arayan ve hiçbir yere ait olamamanın ağırlığını taşıyan bir gencin izini sürüyor. Bu karakter, Sait Faik’in yalnızlığıyla Orhan Kemal’in yoksulluğunu harmanlayan, ama onlardan farklı bir yere evrilen bir figür. Her öyküde yeniden karşımıza çıkan bu aykırı tip, yaşamın kıyısında debelenen, kendinden bezmiş, umutsuzluğa alışkın bir ruhu temsil ediyor. Karakaş, bu zorlu portreyi öyle bir ustalıkla çiziyor ki, okuyucu dipbalığı misali derinlerde yüzen bu karakterin soluğunu ensesinde hissediyor. Kısa ama etkili sayfalarında, gençliğin çaresizliği, yabancılaşma ve varoluşsal sancılar, sade ama vurucu bir dille aktarılıyor.