Hena

Zamanın durduğu bir hücrede, beklemekten başka ne kalır insana? Henâ, adını fısıldadığın o anlar, bir mahkûmun bileğindeki saati unutturur. Takvim yaprakları dökülürken, senin varlığın geçmişin ağırlığını hafifletir. Müebbetin gölgesinde bile çürümeyen bir umut, bir anı, bir düş... Henâ, zamana meydan okuyan bir yüreğin hikâyesi. Sessizlikte bile duyulan bir ses, karanlıkta parlayan bir ışık. Seni düşlemek, beklemek, hissetmek... Belki de zaman, aslında hiç geçmiyordur.