Hemdem

Yüreğine düşen ayrılık, bir hüznün gölgesini bırakır ardında. Zamanın zincirine vurulmuş nasibin, yalnızlığın kucağında erir gider. Sessizce geçip giden yalnızlık, sevdanın fısıltılarını fısıldar kulağına, sanki bir ayrılığın habercisiymişçesine. Gönüldeki o derin sessizlik, yalnızca ölümün duyabildiği çığlıklara dönüşür. Sensizlik karanlığına gömüldükten sonra, aydınlığın ne anlamı kalır ki? Zamanın her adımı, yürekten bir umudu daha alır götürür. Durgun dizelerin altında çağlayan anlamlar saklıdır belki, ama artık o dalgalar kıyıya vurmaz. Aşk, yüreğimin kağıttan bir gemisiydi; sen olmadan önce deniz nedir bilmezdi, sen gittikten sonra da bir kıyısı olmadı ki yüzsün. Yolum sensiz düzlükte uzanırken, ben senin yokuşuna tutkun kalmışım.