Helme

19. yüzyılın sonlarıyla 20. yüzyılın ilk yıllarında, Ege’nin bozkırlarında soluk alan bir yaşam öyküsü... Bozdağ’ın yamaçlarındaki yörük obasında, babası ve üvey annesiyle geçen günleri, Helme’nin çocukluğunu biçimlendirir. Keçileri otlatırken ansızın kader çizgisini değiştiren bir olay, onun sessiz dünyasını altüst eder. Dışarıdan bakıldığında yalnızca yokluk görünse de, Helme’nin gözünden o günler, duyuların en keskin olduğu anlardır: toprağın kokusu, rüzgârın sesi, sabah çiğinin ıslattığı otlar... Kadınların öküzden sonra geldiği, erkek egemenliğinde ezilen bir çağda, o umudunu yitirmeden direnir. Yaşama tutunmanın yolu, etrafındaki her şeye anlam yüklemekten geçer onun için: yeni doğan oğlaklar, kerpiç duvardaki papatyalar, kargaların uçuşu... On dört yaşında kararan dünyası, çocuklarıyla yeniden renklenir. Önceleri suskun ve çekingenken, zamanla başkaldırının ateşini yakar; güçlü, sözünü sakınmayan.