Hegel

Frederick Copleston’un bu incelemesinde, Hegel felsefesinin izleri modern düşüncenin kırılma noktalarında karşımıza çıkar. Akıl dışılığın yükselişi, yalnızca bir sapma değil, sistematik bir reddin sonucudur. Sartre’ın varoluşçu özgürlük anlayışı, bireyi her türlü nesnel ölçütün dışına iterek, eylemin kaynağını salt öznel tercihlere indirger. Bu "özgürlük", aslında rasyonel temelden yoksun bir keyfiyete dönüşür; çünkü evrensel ahlaki ilkelerden bağımsız bir seçim, kendi kurallarını kendi koyan bir oyun gibidir. Heidegger’in etkisi altında şekillenen bu yaklaşım, diyalektiği dışlayarak insanı özsüz bir varlık olarak konumlandırır. Ne var ki, bu öznellik vurgusu, hem Marksizmin kolektif determinizmiyle hem de totaliter rejimlerin buyurganlığıyla tuhaf bir uyum sergileyebilir. Copleston, Hegel’in ussal bütünlüğünü yitiren düşüncenin, nasıl kaosa sürüklenebileceğini sorgularken, felsefenin sınırlarını da yeniden çizer.