Hazreti İbrahim

Nemrut’un zalim ellerinde inleyen bir ülke vardı. Halk, korku içinde yaşarken hükümdar, kendini ilah ilan etmiş, her köşeye diktiği heykellerle tapınılmayı buyurmuştu. Yere kapanan insanlar, “Nemrut tanrıdır!” diye fısıldarken, yalnız bir çocuk bu yalana baş kaldırıyordu: İbrahim. Babası put yapıp satarak geçimini sağlarken, küçük İbrahim’in yüreğinde tek bir soru yanıp tutuşuyordu: “Kendi ellerimizle şekillendirdiğimiz bu cansız taşlara nasıl tanrı diyebiliriz?” Geceleri yıldızlara, aya, güneşe bakarak Rabbini arayan İbrahim, sonunda gerçeği buldu: Doğup batan, ölen hiçbir varlık ilah olamazdı. Onun Rabbi, gökleri ve yeri yaratan, her şeyi bilen Allah’tı. Nemrut’un huzurunda dimdik durduğunda, öfkeden kudurmuş hükümdar sordu: “Benden korkmuyor musun?” İbrahim’in cevabı nettir: “Ben yalnızca Rabbime secde ederim.” Ateşe atılma emri verildiğinde ise, Allah’ın mucizesi gerçekleşti. Alevler, İbrahim’e.