Haziranda Ölmek Zor

Hasan Hüseyin’in dizeleri, sokakların tanıklık ettiği bir isyanı fısıldıyor adeta. Tankların gölgesinde, gazete kâğıtlarının hışırtısında, yasakların soğuk nefesinde yürüyen bir yürek var bu şiirlerde. Haziranın yakıcı sıcağına inat, leylak kokularıyla sarılı bir gece; ama kalp, yaralı bir şahin gibi çırpınıyor. "Uyan anam, haziranda ölmek zor!" diye haykırırken, acının ve direnişin iç içe geçtiği bir dünyayı anlatıyor. Karacoğlan’ın naifliğiyle Zeynep’in güzelliği arasında savrulan, eski satıcıların sesine karışan dizeler, bir yandan da Filistin’in tozlu yollarında, ormanların derinliklerinde kayboluyor. Derebeyliklerin gölgesi, parmakların arasında ezilen umutlar, kafatasına kazınmış şiirler... Hepsi bir ağızdan konuşuyor sanki. Güze girerken hüzünlenen, soluksuz kalan, elleri ceplere gizlenmiş bir şairin sesi bu. Müzikli düşünceler, kadınların sessiz isyanları, dümdüz akan bir şiirin ardından gelen.