Haziran'da Bir Fidan & Berkin İçin...

Çocukluk, masumiyetin ve umudun en saf haliyle buluştuğu bir dönemken, artık sistemli bir saldırının hedefi haline geldi. Siyasetin ve iktidarın gölgesinde, gelecek nesillerin düşünceleri, duyguları ve hatta yaşam hakları, belirli bir kalıba sokulmak isteniyor. Berkin Elvan’ın trajik ölümü, bu karanlık tablonun en acı örneği olarak hafızalara kazındı. On dört yaşında bir çocuğun, kasıtlı bir şiddetin kurbanı olması yetmezmiş gibi, failine alkış tutanlar, başbakanın ağzından çıkan "terörist" yaftasıyla masumiyeti lekeleyenler oldu. Acılı bir annenin mezara bıraktığı karanfilleri yuhalayan kalabalıklar arasında, kendi çocuklarını düşünmesi gereken ebeveynler de vardı. Bir toplum, çocukluğunu kaybettiğinde, insanlığını da yitirir. Oysa karanlığın ortasında, bir çocuğun gülümsemesi bile umut olabilir. Belki o gülümseme, gördüğümüz karanlığı aydınlatacak; belki de biz, o karanlıkta görmeyi unuttuğumuz.