Haziran Kalsın

Yeldeğirmeni'nde gün, martıların çığlıklarıyla aralanır. Kırsalın horozları yerine burada deniz kuşları, güneşin ilk ışıklarını karşılamak için kanat çırpar; kimi açlıklarını unutmak, kimi de yeni bir güne şarkı söylemek istercesine. Çatıların üzerinde dönen bu beyaz gölgeler, semtin yeni sakinlerine sabahın habercisi olurken, zamanla uykulara tatlı bir melodi gibi karışır. Güneş, önce sokakları yalayarak denize uzanır; suyun aynasında dans eden ışıklar, gecenin izlerini süpüren çöpçülerin önünü aydınlatır. Geceyi av peşinde geçiren kediler, günün sıcağında dinlenecekleri bir köşe ararken, yeni uyanan köpekler kahvaltı niyetine çöp tenekelerine yönelir. Tarihi bir apartmanda iç içe geçen üç kuşak İstanbullunun hikâyesi, aşkın, sanatın ve şehrin izlerini sürüyor. Her bir gün, ömrün bin bir rengini barındırır sanki. Monet’nin fırçasından dökülen renkler gibi akan sokaklar, gramofondan süzülen hüzünlü.