Haziran

Berra, Bora ve ben... İlkokul sıralarından beri birbirimizden hiç ayrılmayan, sır paylaşan üç arkadaştık. Ta ki her şey alt üst olana dek. Artık uykularım bile mutsuzluğumun farkında değildi; gecelerim karabasana, gündüzlerim ise paramparça bir zihne dönüşmüştü. Ailemi zihnimde defalarca yok etmiştim, ta ki gerçek hayat bunu benden önce yapsın. O gün, okuldan dönüp kapıyı açtığımda ciğerlerime çöken kan kokusu, gözlerimin önündeki manzarayı değiştiremedi: Annem, babam, kardeşim... Hepsi gitmişti. Gözlerim bana ihanet ederken, bu lanetli yalnızlıkla baş başa kalmıştım. Ama yanılmışım. O, yanı başımda durmuş, "Bu acı, bu anılar artık sadece ikimize ait," demişti. Ve hayatımız, Haziran’ın koyduğu kurallarla yeniden şekillenmeye başladı: Ağlamak yok. Mutlu ol, çünkü kimse senin gözyaşlarına aldırış etmeyecek. Peki ya son hamle? O da çok uzakta değildi...