Haziran Çocukları

Karanlık, günün birinde ansızın mı bastırdı yoksa biz mi fark etmeden içine mi gömüldük? Hangi yoldan dönüldü, hangi sözden cayıldı da erdemlerimiz soldu, cesaretimiz kırıldı? Bir zamanlar korkusuzca tırmandığımız kayalıklar artık çorak, dağların yamaçlarında turuncu laleler açmaz oldu. Düşlerin yeşerdiği o eski kıyılarda, gölgeler uzuyor şimdi. Günlerimizi, maviyi, yeşili, bahçelerimizin taze filizlerini ellerimizden alıyorlar. Bebeklerin ilk gülüşleri, anaların sıcak bakışları bile çalınmış gibi. Türkülerimiz öksüz kaldı, sazlarımızın telleri koptu, sözümüz susturuldu. Ama vakit geçmeden, güneş batmadan önce toplanalım. Ellerimizi birleştirelim, horon tepelim. Özgürlüğün izinde yürüyelim, sesimizi yeniden bulalım. Çünkü henüz umut bitmedi; birlikteyken, karanlık dağılır.