Hazin

Yolculukları farklı başlasa da, kimi zaman durup birbirlerine yaslanan, kimi zaman yalnızca bakışlarıyla selamlaşarak ayrılan kadınların öyküsü *Hazin*. Her biri, geçmişin ağır gölgesinde kendi geleceğini örmeye çalışırken, içlerindeki o kadim sesi duymazdan gelemiyor. Ayşegül’ün sözleriyle: "Ev sanki uzun bir uykudan uyanmış gibiydi. Babamın gitmeden önce alnıma kondurduğu öpücük misali, sıcak ama buruk. Mutfakta taze pişmiş kurabiyelerin kokusu, çocuğun okuldan dönüp sütünü yudumladığı anları hatırlatıyor. Bugün ilk kez, annelerin tavanda sallanmadığı bir ev gibi hissettirdi kendini." Elif Demirel, sessizliğin ve sözün arasında gezinen bu hikâyede, kadın olmanın yükünü, umudunu ve direncini anlatıyor. Yolların kesiştiği, nefeslerin birleştiği, ama herkesin kendi izini sürdüğü bir yolculuk...