Hazannüma

Yürüdükçe zaman akıyordu; anılar peşimde, gölgem gibi. Bazen kahkahalarla dolu bir yüz, bazen yaşlarla çizilmiş bir ifade karşımda beliriyordu aynada. Kimi zaman kalabalıkların içinde kayboluyor, kimi zaman yalnızlığın kucağında buluyordum kendimi. Yol dar, hayat ise uzun. Rüzgârın dokunuşuyla yüzümde hissettiğim serinlik, ömrümden dökülen yaprakların sessiz düşüşüne eşlik ediyordu. Belki de bu, yaşamın sonbaharıydı. Kalbimdeki alfabe yalnızca iki harften ibaretti; geri kalan her şey onlardan doğmuştu. Ellerim göğsümde, izliyordum o anı. Bir yaprak, ardından bir başkası... Kim bilir kaç sonbahar yaşadık birbirimizden habersiz, dünyanın dört bir yanında? Kaç hüzün sardı ömrümüzü, kaç rüzgâr savurdu hayallerimizi uzağa? Yazın içinde gizli kışımızı, baharın ardındaki sonbaharımızı kim bilebilir? Kalbimizin derinliklerinde sakladığımız sözleri, acıyla gökyüzüne çevrilen yüzümüzü kim görebilir? Bilmiyorum..