Hayattayız Nihayet

İlhan Sami Çomak’ın dizeleri, sessizliğin ve yalnızlığın içinden süzülüp gelir. Bir hücrenin soğuk duvarları arasında, rüzgârın savurduğu anılarda, gecenin ağırlığında eriyen umutlarda filizlenir şiirleri. Bazen bir annenin gözlerinde kaybolan süt kokusunda, bazen de karanlık bir odada uçmayı unutan kuşların kanat çırpışlarında bulursunuz onu. Sözcükler, suskunluğun gölgesinde büyür; bir nefes gibi, bir hıçkırık gibi, bir yarım kalan şarkı gibi. Çomak, acıyı ve güzelliği aynı dikişte birleştirir; okurunu, kaybolmuş bir çocuğun elinden tutup sessizliğin derinliklerine götürür. Her dize, bir yaşamın izini sürer; her satır, bir nefesin izini taşır.