Hayatın Adı Sen

Bu topraklarda her şey seni anlatırdı: rüzgârın uğultusu, tarlaların kokusu, akşamüstü dumanı tüten bacalar. Seni düşünmeden açılmazdı bir yol, ekilmezdi bir tarla. Ellerim nasır tutarken, alnımdan süzülen terler bile sana ulaşmak içindi. Sofralarımızda ekmek nasıl eksik olmazsa, gülüşün de öyleydi; tuz kadar, su kadar gerekli. Köyde herkes senden söz eder, ama kimse seni benim gibi bilmezdi. Çünkü bu diyarda yalnız ben yaşardım – seninle, senin için. Dünyada sevdiğim tek şey vardı: sen. Yalnızca sen. Hep sen.