Hayatımı Yaşarken - 2

Petrograd’ın gökyüzü, on gün süren top atışlarının ardından ansızın sustuğunda, ortalığa çöken sessizlik silah seslerinden beter geldi. Gözlerimiz merakla açılmış, kulaklarımız fısıltıları yakalamaya çalışırken, akşamın alacakaranlığı korkuya dönüştü. Kronştadt’ın düşüşü, on bin cana mal olan kanlı bir zaferdi. Şehir, geceye gömülmüş bir ceset gibiydi; sokak lambaları, mezarın başında titreşen mumlar misali solgun ışıklar saçıyordu. Bir yıl sonra, donmuş bir trenin penceresinden dışarı bakarken, Rusya’nın yaralı toprağına saçılmış ölüler gözümün önüne geldi. Yürek taş kesmiş, umutlar paramparça olmuştu. Yıllar sonra Saint-Tropez’nin sıcak kıyılarında, hayatımın izlerini sürerken, acıların ve sevinçlerin beni nasıl yoğurduğunu düşündüm. Umutsuzluğun karanlığında boğulurken bile, umudun ateşi içimde yanıp sönüyordu. Kök salmadan, her anını dolu dolu yaşadım; ıstırap çekmek yerine, son damlasına kadar içtim.