Hayata Rağmen

Rüzgârın en sert estiği anlarda bile, bir ses ararsın telefonun diğer ucunda; yalnızlığın boğazına sarıldığı o saatlerde. Belki de o an farkında değilsindir, ama aslında aradığın, kendine ait olduğunu sandığın liman değil, o limana demir atmak isteyen kendi ruhundur. Hangi kıyıdan yola çıktığın önemli değil; sen o sığınakta, o insanda, hatta o hayalde tırnaklarını geçirmişsin bile. Oysa hayat, senin liman sandıklarını açık denizlere sürüklerken, sen hâlâ oraya ait olduğunu sanırsın. Belki de asıl mesele, senin o limana değil, limanın sana ihtiyaç duymadığı gerçeğidir. Kıyıların ötesinde, dalgaların arasında kaybolan bir gemi misali...