Hayata Bir de Bu Pencereden Bak

İnsan, kâinatın en zarif eseri; özenle işlenmeyi bekleyen bir nakış gibi. Her birimiz, ibadetle hayat bulduğumuzda, bu nakışın altın telleriyle örülmüş bir sanat eserine dönüşürüz. Yaradan, bu güzelliğin kaybolup gitmesine razı olmaz; aksine, onu cennetinin en görkemli köşesinde sergilemek ister. Dünya, sanılanın aksine yedi harikayla sınırlı değil; her köşesi bir mucizeyle dolu. Ve bu mucizelerin en büyüğü, şüphesiz insandır. Düşünsenize, koskoca evrenin sahibi, bizi misafir olarak ağırlıyor. Güneş, ay, yıldızlar; hepsi bizim için asılmış sanki. Rızıklar, nimetler, her şey hazır. Üstelik karşılığında bir bedel talep etmiyor. Kiracı olduğumuz bu dünyada, ev sahibi bizden yana; hatalarımızı görmezden geliyor, pişmanlığımızı affın anahtarı sayıyor. Hangi ev sahibi, sayısız kusuruna rağmen kiracısını bağrına basar? Hangi sultan, misafirine bu denli cömert davranır? İşte hayat, bu pencereden bakınca anlam kazanıyor.