Hayat Sevince Güzel!

Karanlığın içinde kaybolmuş bir yıldız gibiydim, ta ki incir ağaçlarının gülümsediğini fark edene dek. O günler, zamanın bile unuttuğu anlardandı belki; belki de hâlâ çocukluğumun tozlu yollarında koşuyordum. Suskunluğum, dudaklarımdan dökülmeyen bir şiirdi. Sen ise uzaktan, o kömür karası gözlerinle bakıyordun; her bakışın, içimde derin bir sızı bırakıyordu. Parmaklarım gergefimin üzerinde dans eder, gülleri nakış nakış işlerken, sevginin o zamanlar sonsuz bir ömür kadar uzun olduğunu sanıyordum. Belki bahardı hayat, belki de hâlâ çocuktum... Kim bilir?