Hayat Mazeret Sevmez

Güneş batarken, direksiyon başında yalnızlığımın gölgesi de peşimden geliyordu. Toprağa verdiğim bir eş, uzaklara savrulan çocuklar, yarım kalan hayaller... İçimde fırtınalar koparken, dönemeçte olduğumu biliyordum. Geride bıraktıklarımın ağırlığı omuzlarımda, geleceğe dair tek bir soru zihnimi kemiriyordu: Yeniden başlamak mümkün müydü, yoksa geçmişin yüküyle yaşamaya mahkûm muydum? Her "evet"in ardından gelen bu büyük "belki", hayatın acımasız bir cilvesi miydi? Artık karar verme zamanıydı; ya sessizce kabullenecektim ya da kendi yolumu çizecektim.