Hayat Güzeldir

İki küçük simitçi, parkın tenha bir köşesinde mola verdiğinde, ayaklarının dibinde toplanan güvercinler onları beklemiyordu. Çocuklardan biri, yere saçılan susam tanelerine dalan kuşlardan birine çekinerek dokundu. Tüylerinin yumuşaklığına şaşırdı, sonra bir daha, bir daha elini uzattı. Diğeri de aynı merakla yaklaştı. Güvercinler, sanki yıllardır tanışıyorlarmış gibi, ürkek ellerin altında sakin sakin duruyordu. Simit parçaları bitene kadar bu sessiz paylaşım sürdü. Kuşların kanat çırpışlarıyla havalanmasıyla birlikte, çocukların yüzünde beliren gülümseme de uçup gitti. Ama içlerinde bir yerde, o anın sıcaklığı kalmıştı. Artık ne açlık ne de satılmayan simitler umurlarındaydı. Göz göze geldiklerinde, birbirlerine anlatacakları bir hikâyeleri olduğunu biliyorlardı: bugün, ellerinden besledikleri güvercinlerin kanatlarında, hayatın ne kadar güzel olabileceğini görmüşlerdi.