Hayat

Modern yaşamın en büyük tuzaklarından biri, sürekli bir koşuşturma halinde geçen günlerimizde farkına bile varmadığımız bir alışkanlık: hız tutkusu. Her şeyi bir an önce bitirmek, zamanı sanki elimizden kayıp gidecekmiş gibi aceleyle tüketmek, aslında içimizdeki boşlukla yüzleşmekten kaçmanın bir yolu olabilir mi? Belki de farkında olmadan, yaşamı bir sona ulaşma yarışına dönüştürüyoruz; oysa hayatın kendisi, bu yolculukta saklı. Çalar saatlerin egemenliği altında ezilirken, gerçekte pek çok şeyin "doğru zaman" geldiğinde kendiliğinden gerçekleştiğini göz ardı ediyoruz. Trafik ışıklarına yetişmek için nefes nefese kalmak ya da asansör beklemek yerine merdivenleri tırmanmakla kazandığımız o birkaç saniye, acaba kime, neye hizmet ediyor? Belki de asıl soru şu: Bu telaşın içinde kaybettiğimiz şey, tam da yaşamak dediğimiz o anlar değil mi?