Hayat Düşler Sokağı Gibiydi

Çocukluğum bir düşler sokağında geçti, ama oyuncaklarla değil, hayatın ta kendisiyle oynadım. Gaz lambasının titrek ışığında ödevlerimi yaparken, el feneriyle misafirleri kapıda karşılar, uğurlardım. On yaşına bastığımda evimize ilk elektrik geldi; iki yıl sonra da siyah beyaz televizyonun başında, tek kanaldan Cumartesi filmlerini beklemeye koyulduk. Çatıya tırmanıp anten ayarlarken, "Geldi mi görüntü?" diye bağırmaktan sesim kısılırdı. Ortaokul sıralarında ankesörlü telefona ilk dokunduğumda yüreğim yerinden fırlayacak gibiydi. Bilgisayar ekranının karşısına geçtiğimde yirmi iki yaşındaydım; cep telefonu ise yirmi beşime merdiven dayamıştı. O günlerin heyecanı, telaşı, umudu bu sayfalarda soluk alıyor. Geçmişin izlerini sürerken bugünü de yeniden keşfedeceksiniz.