Hayat Bir Kere

Kim bu iki yabancı? Tanıdık geliyor sanki, ama nereden? Belki de çok şey gördük, çok yüz geçti gözümüzden; artık hepsi birbirine karışıyor. Yaşayanlar ölülere, ölüler yaşayanlara benziyor zamanla. Gözlerimi kapatsam da, kulaklarımı tıkasam da sesleri duyuyorum: "Hayat bir kere!" diye haykırıyor biri. Ardından çöken sessizlik, yalnızca kendi soluğumun yankısıyla bozuluyor. Soğuk bir ürperti sarıyor bedenimi; hava ne kadar ılıksa da, içimdeki donukluk geçmiyor. İnsanlık, binlerce yıldır ölümsüzlüğün peşinde, efsanelerle örülü hikâyelerle avunuyor. Özen Yula, bu kez yaşamla ölümün, insanın ve tanrının, zamanla sonsuzluğun sınırlarında gezinen bir romanla karşımızda. Anlatıcının gözünden dökülenler, ne tamamen geçmiş ne de bugün; belki de hiç bitmeyecek bir döngünün parçası. Sözcükler, okuru kendi iç hesaplaşmalarına davet ederken, geride sadece sorular ve derin bir sessizlik bırakıyor.