Hayat Bir Bekleme Salonu

Hayat, bir türlü bitmeyen bir bekleyişe dönüşür bazen. Adını koyamadığımız bir özlemin peşinde, olmayan ülkelere göç eder; hayalimizdeki evlerin kapılarını çalarken aslında hiçbir yerin bize ait olmadığını fark etmeyiz. Susuzluğumuzu gidermek için durduğumuz çeşmeler kurudur, doyduğumuzu sandığımız sofralarda hâlâ aç kalırız. Gölgesinde dinlendiğimiz ağaçlar yoktur, tattığımız meyveler sadece bir yanılsamadır. Vatan dediğimiz şey, aslında dört duvarın eksikliğidir; zenginlik sandığımız her şey, derin bir yoksunluğun gölgesinde büyür. Joseph Roth’un satırlarında, bu sonsuz bekleyişin içindeki boşluğu buluruz: Gerçek sandıklarımızın aslında ne kadar kırılgan, ne kadar aldatıcı olduğunu.