Hayallerin Hasadı & Tülin Akın

Toprak, insanın ilk yuvasıdır; onu besleyen, saran ve sonunda yeniden kucaklayan ana kucağı. Yaşamın kökleri bu bereketli bağrında atar, soluklarımız onun kokusuyla dolar. Ancak insan, bu derin bağı çoğu zaman unutur. Yağmurun ardından yükselen o tanıdık kokuya kapılırken bile, aslında toprağın nefesini içine çektiğinin farkına varmaz. Oysa doğa, her şeyin başlangıcı ve sonudur; yaşamın gücünü, özünü, biricikliğini taşır. Ne var ki toprak da bir canlıdır. Acı çeker, yorulur, taşıyamayacağı yüklerin altında ezilir. İnsanın ona yüklediği her keder, her ihanet, onun özünü kemirir. Spinoza’nın da dediği gibi, yaşamı besleyen her şey iyidir; onu zayıflatan, kederlendiren her şey ise kötü. Peki, toprağın çığlığı duyulmaz olduğunda, biz ne olacağız? Bu sorunun yanıtı, belki de yaşamın en büyük sırrıdır.