Hayalet

Gençler, gecenin sessizliğinde çadırlarında uyurken ansızın irkilerek uyandı. Karşılarında, rüzgârda savrulan kumaş misali titreşen, karanlık ve biçimsiz gölgeler duruyordu. Ne gördüklerine inanamadılar; belki de uykunun getirdiği bir yanılsamaydı bu. Ama hayır – o ürkütücü varlıklar gerçekti. Dehşetle donup kaldılar. Hareketsiz bedenlerini yerden kaldıran hayaletler, onları havaya savurdu. Göz açıp kapayıncaya dek kendilerini kemiklerle dolu, derin ve karanlık bir mağarada buldular. Önlerinde uzanan, kilometrelerce süren bu ürkütücü yer altı dünyasında, her adımda yeni bir tehlike pusudaydı: yılanlar, timsahlar, sırtlanlar ve etobur karıncalar... Artık tek seçenekleri vardı: acıdan acıya, korkudan korkuya, ölümden ölüme atılmak.