Hayal Terbiyecisi

Yalnızlığın soğuğu ellerden başlar, birini ötekine sürtersin ısınmak için. Oysa içindeki çocuk, hayallerle dolu nefesini üfler durur; her düş, gerçekle çarpıştıkça seni biraz daha büyütür. Sonra yeniden başlarsın kurmaya, bu kez ayakların yere daha sağlam basar. Fark edersin ki umut, başkasının acısını kendi yüreğinde taşımaktır. Umut, hayal kırıklıklarıyla örülü bir patikada ilerlemek, boğazına takılan sözlerle, yüreğini dağlayan ateşle yüzleşmektir. Hayal kurmak, ciddi bir uğraştır – en çok da kendini yaralar. Zamanla kabullenirsin, sonra yine başlarsın. Acı geçer, geriye yalnızca anısı kalır. Bu, çözülemeyen, anlaşılamayan, baş edilemeyen bir acıyla hesaplaşmanın hikâyesi. Önce hayatta kalmaya çalışırsın, sonra o acının altında gizli sevgiyi bulup, daha az sancılı bir yaşam inşa etmeye koyulursun. Hayal terbiyesi, aslında gerçeğin ta kendisiyle didişmek değil midir?