Hayal Takımı

Kayıp, insanı beklenmedik bir dönüşüme sürükleyen sessiz bir fırtına gibi. Bazen rüzgârın önünde savrulur gibi oluyorsun, bazen de aniden durulup geçmişin sıcaklığına sarılıyorsun. Her "ilk onsuz" anı, yüreğinde yeni bir çatlak açarken, acıyla birlikte başka bir benliğe adım atıyorsun. Boşluk büyüdükçe büyüyor, ama aşk orada, dokunulmaz, sarsılmaz. Kalp paramparça olsa da, sevgi yerinden kıpırdamıyor; anıların gölgesinde bile varlığını sürdürüyor. Gülüşler gözyaşlarına karışırken, sarılmalar hayal olsa da, o ses, o bakışlar zihninde canlı kalıyor. Aşk, kaybın ortasında bile tutunacak bir dal sunuyor; yalnız bırakmıyor, unutturmuyor. Birlikte yaşananlar, şimdi acıyla karışık bir hatıra yumağına dönüşse de, sevgi her şeye rağmen ayakta.