Hayal Et

Beni insanların dünyası hiç çekmedi. Onları anlamak, onlarla vakit geçirmek istemedim – ta ki o çıkagelene kadar. Çevremdekileri avucumun içi gibi bildiğimi sanırken, bir tek onu çözemedim. Gizemliydi, büyüleyici ve ürkütücü. Sanki bu dünyaya ait değildi; başka bir evrenden, başka bir zamandan düşmüş gibi. Işık hızıyla hareket eden bir yıldız parçasıydı adeta. Onu tanımak, sıradan bir insanın kavrayışını aşan bir şeydi. Korkmam gerektiğini söylüyordu bana. Ama korkmadım. İkimiz de maviyi seviyorduk, ama farklı anlamlar yüklüyorduk ona. Benim için mavi, özgürlüğün rengiydi; onun içinse ölümün. Kırmızı da öyle: benim gözümde aşk, onun gözünde kan. Ona göre mavi ve kırmızı asla ayrı düşmezdi, çünkü her ölümün içinde kan, her kanın içinde biraz ölüm gizliydi. Ölüm sonsuzdu ve korkunçtu, çünkü o bir ölüydü. Maviydi. Ve ben, onu anlamaya çalışırken, kendi sınırlarımı zorluyordum.