Hayal Ağacı

Gecenin sonsuz karanlığında, zamanın anlamını yitirdiği o uzun saatlerde, sabahın gelmesini beklemekten yorgun düşen bir yürek var. Ne aşkın nağmeleri ne sevdanın dizeleri duyuluyor artık; sadece içten içe yanan bir ahın, sessiz bir iniltinin yankısı kalıyor geriye. İçindeki coşku, umut bir bir solup giderken, kuş uçmaz bir harabeye dönüşüyor ruhu. Yalnızlık, o derin yalnızlık, sadece bir sesin çağrısına sığınıyor: "Allah’ımla kaldım..." Ali Saçıkara'nın *Hayal Ağacı*, kaybolan umutların, yalnızlıkla yoğrulan bir ruhun ve zamanın acımasız akışına karşı duran insanın hikâyesini anlatıyor. Kısa ama derinlemesine işlenmiş sayfalarında, okuyucu kendi iç hesaplaşmalarıyla yüzleşirken, bir yandan da umudun izini sürüyor. Sözcüklerin ötesine geçen bir duygu yoğunluğu taşıyan bu eser, sessiz çığlıkların, bastırılmış arzuların ve insanın kendiyle baş başa kaldığı anların edebi bir yansıması.