Hawara Dîcleye 2

Mehmed Uzun’un *Hawara Dîcleye 2* romanı, unutulmuş seslerin izinde, Dicle’nin coşkun akıntısı gibi durmaksızın akan bir anlatıya dönüşüyor. Bu ikinci bölümde, geçmişin derinliklerinden yükselen hikâyeler, bir destanın parçaları gibi birbirine eklemleniyor. Romanın anlatıcısı, sabrın ve umudun simgesi Eyüp Peygamber’in metanetini andıran Biroyê Dirêj, genç kuşaklara yaşadıklarını anlatırken, acıların, sürgünlerin ve direnişin izini sürüyor. Mîr Bedirhan’ın kaderi, Osmanlı’nın bastırdığı isyanın ardından başlayan sürgünle daha da ağırlaşıyor; Cizre’den İstanbul’a, Girit’e, ardından Şam’a uzanan yolculuk, bir ailenin dağılışını ve bir halkın sessiz çığlığını taşıyor. Estera Keldani’nin suskunluğunda yankılanan hüzün, Biroyê’nin belleğinde canlı kalırken, roman da klasikleşmiş bir çağrıyla noktalanıyor: "Siz istediniz, ben anlattım; artık sıra sizde. Şimdi ışıkları yakın ve yolunuza devam edin." Geçmişin.