Havuz Basi

Sait Faik’in 1952’de kaleme aldığı *Havuz Başı*, insanın iç dünyasına sessizce dokunan öykülerle dolu. Günlük hayatın içinde kaybolan küçük sevinçler, yalnızlıkların gizli köşelerinde büyüyen kederler, birbirine değip geçen hayatlar... Bu sayfalarda, şehrin gürültüsünde bile yalnız kalabilen insanlar var; dertlerini paylaşmaya cesaret edemeyen, sevdiklerinden bile uzaklaşan, kendi içine kapanan ruhlar. Bazen bir parkın sabahında, bazen bir akşam vakti sokakta, bazen de bir havuz başında durup düşünenler... Sait Faik, yaşamla ölüm arasında sallanan kendi varlığını da bu öykülere yedirmiş; hastalığın gölgesinde, insanın kırılganlığını ve dayanma gücünü aynı samimiyetle anlatmış. Her satırda, yalnız doğup yalnız öleceğimizi hatırlatan, ama yine de yaşama tutunmanın gizli bir yolunu arayan bir yazarın izleri var.