Havuçkafa

Jules Renard, *Havuçkafa* ile çocukluğun o bilindik masumiyet perdesini yırtıp atıyor. 1894’te yazdığı bu roman, melek gibi görülen çocuğun aslında ne kadar acımasız, hatta vahşi olabileceğini cesurca ortaya koyuyor. Lepic ailesinin en küçük üyesi Havuçkafa, kızıl saçları ve çilli yüzüyle dikkat çekse de, evde sevgi değil, yalnızca haksızlık buluyor. Annesinin ilgisizliği, ağabeyinin tembelliği, ablasının sinsiliği ve babasının umursamazlığı altında ezilen bu zeki ama yalnız çocuk, hayatta kalmak için yaramazlığa ve kurnazlığa sığınıyor. Dönemin katı disiplin anlayışıyla daha da zorlaşan yaşamı, Renard’ın keskin gözlemleriyle adeta bir aynaya dönüşüyor. Hem acımasız hem de dokunaklı bir gerçekçilikle yazılan *Havuçkafa*, Fransız edebiyatında derin izler bırakırken, tiyatrodan sinemaya pek çok alanda uyarlanarak güncelliğini koruyor.