Havarya

Yağmurun ıslattığı taş basamaklara bırakılmış bir samur kürk gibi, acıların da zamanla yumuşayıp dokunduğu yerleri değiştirdiğini fark ediyorsun. Dağların sessizliğinde kaybolan bakışların, bir zamanlar başkalarının da aynı tepelere takılıp kalıp kalmadığını merak ediyorsun. Akşam, bir evin penceresinden sızan ışıkla birlikte, yalnızlığın sesine şaşırarak geliyor; sanki her şey, sadece senin için bekliyormuş gibi. Sevgilinin elleri, eteklerinin kıvrımlarında dolaşırken, kelimeler bile yabancılaşıyor. Kullanılmamış sözcüklerin arasında kaybolan düşünceler, imla kurallarını hiçe sayarcasına akıyor. Bu hikâye, bir arayışın, kırgınlığın ve umutsuz bir bekleyişin izlerini sürüyor; kelimelerle örülmüş bir labirentte kaybolmak gibi.