Hatırla

Hayatının izleri silinmişti sanki. Ne bir yakın anısı, ne tanıyan bir yüz, ne de geçmişine dair en ufak bir ipucu kalmıştı geriye. Biyolojik varlığı dışında, onu insan yapan hiçbir şey yoktu artık: ne bir ismi, ne sevdikleri, ne de nefret ettikleri. Onu tanıyanlar, ilk kaybolduğu gün zaten onu yitirdiklerini düşünmüş, belki de yasını bile tutmuşlardı. Şimdi o binada yaşamını yitirmiş olması, geride kalanlar için ne fark ederdi ki? En sevdiği kişi bile olsa, aynı kararları vermekten geri durmayacaktı. Peki ya ben? Bir dakika önce canıma kasteden birini bağışlamışken, şimdi nasıl bu kadar acımasızca düşünebiliyordum? Kayıp, unutuluş ve affetmenin sınırlarında gezinen bir hikâye...