Hasretini Çektiğim Üsküdar

Üsküdar’ın sokaklarında yankılanan bir ses, bir imamın öfkeli haykırışı: *"Bu ne biçim hal, bre Çöp!"* Gözleri, karşısındaki adamın çökmüş yüzünde dolaşırken, içinden geçenleri saklamaz. *"Ulu Tanrı insanı ne hallere düşürüyor, görüyor musun?"* Başını iki yana sallayıp doktorlara döner. *"Şu karşınızda duran Çöp var ya, ya çok zeki de bizi kandırıyor, ya da aklından eser yok. Hak ettiği yere geldi işte. Ben demiştim, bunun sonu tımarhane olur diye."* Çöp’ün hastanede olduğunu duyunca, önce bir kazaya yorar durumu; kolu mu kırılmış, bacağı mı? Alçıya alınır, geçer gider. Ama kırılan akıl olunca, iş değişir. *"Mevla’m yardımcımız olsun,"* diye mırıldanır. *"Koskoca adam, gövdeni kıracak başka yer bulamadın mı? Kolunu mu kıracaktın, bacağını mı? Gözünü çıkarsaydın, kafanı parçalasaydın. Ama aklını… Aklını nasıl kırarsın, Allah’sız Çöp?"* Doktorlara acır içten içe. *"Başkalarının aklı gibi olsaydı seninki,.