Hasret Kor Gibi

Sultan, on beşindeki neşeli bir kız çocuğuydu; sokakta arkadaşlarıyla seksek oynarken ablasının ciddi sesi onu durdurdu. "Görücüler geldi," dedi ablası. Önce kahkahalarla güldü, şaka sanmıştı. Ama ablasının asık yüzü gerçeği gösteriyordu. İstemeye istemeye eve döndü, arkadaşlarının alaycı bakışlarına aldırmadan. İçeride oturan iki kadının ellerini öptükten sonra hemen dışarı çıktı. Uzun boylu, yeşil gözlü, dalgalı saçlıydı; gülüşü, puslu bir günde ansızın beliren güneş gibiydi. Babası yoktu, annesi üç çocuğunu zorluklarla büyütmüştü. Sultan, içinde büyüdüğü yoksulluğun farkında bile değildi henüz; masumiyeti, yaşamın ona yüklediği ağırlığı görmesini engelliyordu.