Haşhaşilerin Kalesi Alamut

Üç genç dostun hikâyesi üzerinden, iktidarların korkuyu nasıl bir yönetim aracına dönüştürdüğü ve dinin toplumsal bilinçaltında yarattığı derin izler ele alınıyor. Sünnilik ile Alevilik arasındaki gerilimlerin kökenlerine inen kitap, bu çatışmanın tarihsel arka planını mercek altına alırken, Ömer Hayyam ve Nizâmülmülk’ün yaşamlarına da geniş yer veriyor. Hasan Sabbah’ın ölümünden sonra bile Alamut Kalesi’nde varlığını sürdüren Nizâri örgütü, 1256’da Moğol hükümdarı Hülâgu’nun kaleyi yerle bir etmesiyle son bulur. Yüzlerce Batıni’nin katledilmesiyle noktalanan bu süreç, Sabbah’ın stratejisinin günümüzde bile geçerliliğini koruduğunu gösteriyor. Tarihin tozlu sayfalarında kalmayan bu öykü, bugünün dünyasında da yankı buluyor. Asıl önemli olan ise geçmişten ders çıkararak, birlikte yaşamanın yollarını aramak.