Hasbelkader

Çocukluğun o masum günlerine dönmek ne güzel olurdu; annenin elini sıkıca kavradığın, düşecekmişsin diye endişeyle seslendiği anları, babayla geçirilen o sıcak hafta sonlarını... Her şeyin sonsuza dek süreceğine inandığın oyuncaklar, taşlardan kurulan kaleler, kaybetmenin bile keyifli olduğu oyunlar... Körebe oynarken gözlerin bağlıyken bile herkese güvenmenin verdiği huzur. Şimdiyse gözler açıkken bile insanlara inanmak zor geliyor. O saf günleri özlüyorsun; çıkar gözetmeden düşünebilmeyi, kötülük nedir bilmeden yaşanan o masumiyeti. Büyümek istediğin o günler, umutların gerçekleşmek için sabırsızlandığı zamanlardı. Oysa umutlar, gözler açıkken görülen rüyalardan ibaret. Hem de öyle rüyalar ki, yanlarında kâbuslar bile masum kalır. Çünkü kâbuslar uyanınca biter, umutlarsa uyanınca başlar.