Hasankeyf Ağladı

Hamza’nın tabutu, yıllarca sevgiyle taşınan kollardan bu kez yeşil bir örtüyle ayrıldı. Cenaze namazının ardından, doğduğu evin önünden geçerken sessiz kalabalık bir anda hıçkırıklara boğuldu. Gözyaşları toprağa karışırken, feryatlar gökyüzüne yükseldi. Mazlum bir evladın daha toprakla buluşma vakti gelmişti. Önceden kazılan mezara, dualar eşliğinde indirilen Hamza’nın ardından karıncalar bile susmuştu sanki. Kuşlar kanat çırpmadan durdu gökyüzünde. Hasankeyf, bir kez daha derin bir sessizlikle ağladı onun için.