Hasan Ünsi Halveti ve Menakıbnamesi

17. ve 18. yüzyıllar arasında Osmanlı topraklarında yaşamış önemli bir mutasavvıf olan Hasan Ünsî’nin hayatına dair derlenen bu eser, tasavvuf geleneğinin eşsiz bir örneğini sunuyor. Halvetiyye yolunun önde gelen isimlerinden biri olarak bilinen Ünsî, dönemin padişahları IV. Mehmed’den III. Ahmed’e kadar uzanan süreçte hem halkla hem de devlet büyükleriyle yakın ilişkiler kurmuş, bu etkileşimler menakıbnâmesine yansımıştır. Eser, şeyhi Karabaş-ı Velî Ali Atvel’in öğrencisi olarak yetişen Ünsî’nin irşat çalışmalarını, dönemin sosyal ve siyasi atmosferini gözler önüne seren değerli bir kaynak niteliği taşıyor. Menakıbnâme, Hasan Ünsî’nin dervişi İbrahim Hâs tarafından, şeyhinin vefatından on dokuz yıl sonra, 1742’de kaleme alınmış. Tek bir sûfî şahsiyetin hayatını merkeze alan bu tür eserler, Osmanlı edebiyatında ayrı bir yer tutar. Ünsî’nin yaşamı, dönemin tasavvuf anlayışını, tarikatların toplumla kurduğu.