Harmatan

Sahra'nın derinliklerinden kopup gelen Harmatan, incecik kum taneleriyle göğü karartan, soluk almayı zorlaştıran bir rüzgâr. İlk başta serinletir gibi görünse de, taşıdığı hastalıklarla kısa sürede yıkıma dönüşür. Ufukta belirdiğinde, "Harmatan geliyor!" çığlıkları yükselir; mavilikler solar, renkler donuklaşır, özgürlük umudu küllenir. Harun Çelik, bu yıkıcı rüzgârı bir metafora dönüştürerek, bölünmüş bir coğrafyanın acıklı hikâyesine ışık tutuyor. Kitap, geçmişin kinleriyle yoğrulmuş iki adamın –komünist Nuri ile ülkücü Şükrü’nün– hikâyesini anlatırken, aslında bu topraklarda yıllardır süren ayrışmanın izlerini sürüyor. Alevi-Sünni, Türk-Kürt, sağ-sol... Çatışmanın her türlüsü, insanın insana düşman edildiği bir labirentte kaybolup gidiyor. Yazar, kendi hayatından da kesitler sunarak, acıların ortak olduğunu, bölünmenin değil birleşmenin gerektiğini vurguluyor. Doğu ile Batı’nın kültürel çatışması,.