Haris Kadınlar

Geçmiş, solmuş bir fotoğrafın köşelerinde saklı; anılar, zamanla birlikte rengini yitirirken sesler de cızırtılı bir kaset gibi kulağımızda uğulduyor. Her şeyin bir sonu varmış gibi geliyor insana: sevinçler, kederler, umutlar... Hepsi, görevini tamamlamış birer yolcu misali çekip gidiyor hayattan. Peki ya geride kalanlar? Yeniler, eskilerin küllerinden mi doğuyor yoksa izleri hep içimizde mi sürüyor? Bilinmezlik, adım adım yaklaşan geleceğin gölgesinde telaşı körüklüyor. Bazen mucizeyi beklemekten yorulan yürek, sabrın sınırlarında geziniyor. Her kötülüğün ardında bir iyilik gizli olduğunu öğrenmiş olsak da, o iyiliği görmek için sabır taşını çatlatıyoruz. İsyan, dinmez bir fırtına gibi kabarıyor içimizde; ne kadar yasaklansa da insanı ele geçiriyor. Sonra bir bakıyorsunuz, kupkuru topraklarda tek bir kırmızı gül boy veriyor. Hüzünleri yırtarcasına açan bu çiçek, minnetsiz varoluşun sessiz şahidi oluyor..