Hariç

Gün batımının sesleriyle yankılanan bir vakitte, gülün gölgesi saçlarına düşerken başını eğen bir yokuşta buluyor kendini. Her şeyin sesi kırık, kuşların kanat çırpışları bile bir hüzün taşıyor sanki. İnsanların fısıltılarıysa daha da kısık, içlerinde sakladıkları kırılmaların izleriyle dolu. Bu sessizlikte, yalnızca bir şey hariç: kalbin atışı, varlığın inatçı iniltisi. Emre Ay’ın *Hariç*’i, dağılmış parçaların arasında kaybolan bir ruhun izini sürüyor; gölgelerle dans eden cümlelerde, kırık aynalardan yansıyan hayatlara dokunuyor. Kısacık sayfalarında, büyük bir boşluğun kenarında gezinen bir öykü var: ne tamamen kaybolmuş, ne de bütünüyle var olmuş. Sadece *hariç*.