Harfler ve Notalar

Hasan Ali Toptaş’ın satırlarında yalnızlık, bir coğrafya gibi açılır önümüze; sessiz sedasız, ama derin yaralar bırakarak. Babaların gölgesinde büyüyen çocukluklar, hüzünle örülü aşklar, dağlarda yankılanan eşkıya türküleri... Hepsi, içimizdeki ıssızlığın izlerini sürer. Kelimeler, ansızın esen bir rüzgâr gibi geçer içimizden; ne şiirdir ne düzyazı, sadece bir varoluşun yankısıdır. Yalnızlık, bazen kendimizle yüzleşmektir, bazen de o yüzleşmeden kaçmaktır. Kimi zaman ötekini öldürür gibi, en çok benzeyeni yok ederiz içimizde; çünkü benzemediğini sanırız. Toptaş, bu karmaşayı öyle bir anlatır ki, her satırda kendimizden bir parça buluruz.