Har

Netamiye denen bu garip diyar, bir ejderhanın hasta midesinden doğdu sanki. O günü hatırlıyoruz: Gökyüzü yarı kıyamet alametleriyle doluydu. Ejderha dedikleri, aslında kanatlarından irin damlayan, sürekli kusmuk saçan zavallı bir yaratıktı. Son bir kez titreyip ağzını açtığında, boğazından fışkıran yapışkan, fokurdayan bir sıvı, eski bir denizin ortasına incecik bir kilim gibi yayıldı. Ejderha yere çakılırken, bu macunsu kütle de hızla katılaştı; içindeki kabarcıklardan dağlar, vadiler, denizler oluştu. İşte bu ülke böyle var oldu. Ekşi kokulu dumanlarının tüterek sarmalaması da o günden kalma. Murat Uyurkulak’ın *Tol* romanı nasıl okurları büyülediyse, *Har* da aynı etkiyi yaratacak. Gökte melekler, cinler, şeytanlar, yerde Numune, Onüç, Otuzbeş ve Yamuklar’ın hepsi, aynı kaderin altında birleşiyor. Kıyametin dumanı tüterken, herkes bu garip coğrafyanın içinde kayboluyor. Büyük A’nın himayesine sığınmaktan başka çare yok.