Hapishane

Calabria’nın ücra bir köyüne sürgüne gönderilen Stefano, siyasi nedenlerle cezaevinden çıktıktan sonra burada zorunlu bir yaşam sürmeye başlar. Gündüzleri köylülerle iç içe olsa da, güneş batınca dört duvar arasına hapsolur; dışarı çıkması yasaktır. Zamanın ağır ağır aktığı bu yerde, mevsimlerin değişimini izlerken kendi yalnızlığını da derinlemesine hisseder. Ne köyün ritmine tam anlamıyla karışabilir ne de geçmişin gölgesinden kurtulabilir. Stefano için yalnızlık hem bir yük hem de tek sığınaktır; sürgünün sessizliğinde kaybolurken, içindeki boşluğu dolduracak hiçbir şey bulamaz.